Een tragische dood

Aan alles komt een eind…

Als je al wat langer op deze planeet rondloopt zal je steeds vaker meemaken dat iemand dichtbij komt te overlijden. Volgens een bekend gezegde is er maar één ding zeker in het leven.. en dat is dat je uiteindelijk ook weer dood gaat.

Het eerste bewijs dat het leven ‘eindig’ is maak je meestal mee bij het heengaan van je opa’s, oma’s, grootouders en bijvoorbeeld van huisdieren.
Zo heb ik mijn overgrootmoeder nog meegemaakt als kind. Ondanks dat we haar redelijk vaak zagen kon je van een echte band niet spreken denk ik. Ze was vooral opvallend omdat ze begon te dementeren en dat gaf nog weleens onverwachte gebeurtenissen. Zo zag ik bijvoorbeeld mijn ouders tijdens een bezoek ineens over hun nek gaan omdat ze zout in de koffie hadden gekregen in plaats van suiker. Tja, ze woonde toen nog zelfstandig en kon ons zo af en toe nogal ‘verbazen’ met haar acties.

De dood als verlossing?

Op een gegeven moment was er geen houden meer aan en moest ze ondanks grote tegenwerking van haarzelf naar een verpleegtehuis. Daar viel mijn mond helemaal open van verbazing toen we daar als kind voor het eerst op bezoek gingen en we zagen hoe een oude, duidelijk verstrooide man, in de gang z’n broek liet zakken om tegen het raam te gaan plassen.
Ik heb bij een van deze bezoeken ook een van de grootste schaamte momenten uit mijn jeugd gekend toen ze mij in de televisie kamer waar nog een hoop andere mensen zaten plots vroeg of ik nou een jongen of een meisje was! Ik stond perplex en kon wel door de grond zakken haha.

Maar de bezoeken waren ook vaak wat treurig… ze kletste meestal aardig mee (voor zover ze de dingen nog wist) maar ze kon ook regelmatig in huilen uitbarsten terwijl ze zei dat ze het hier verschrikkelijk vond en naar huis wilde. Niet lang daarna is ze overleden. Misschien was dat voor haar zelf in iedergeval een zegen.

De manier hoe

Maar overlijden is toch een stuk minder als er een akelige ziekte aan vooraf gaat. Ik herinner me ook vele ziekenhuis bezoeken bij o.a. mijn opa en oma’s voorafgaand aan hun overlijden. Zelf ben ik niet perse bang voor de dood. Uiteraard wil ik voorlopig nog niet heengaan maar als ik ga, dan wel het liefst zonder al te veel (of lang) lijden!

Vrij tragisch vond ik het overlijden van een van mijn oma’s aan de gevolgen van brandwonden. Haar kleding vatte waarschijnlijk vlam bij het gasstel en alleen thuis heeft ze zelf de vlammenzee moeten overwinnen en vervolgens (te) lang zitten wachten op hulp. Een periode herstellen in het brandwondencentrum Beverwijk daarna heeft niet meer mogen baten, ze overleed later alsnog.

Alsof ze de gebeurtenissen blokkeerde kon ze tijdens een bezoek nog leuk kletsen, maar af en toe kwamen de herinneringen terug en vertelde ze hoe ze vocht tegen de vlammen die opeens overal waren.. “zoveel pijn.. het deed zoooveeel pijn“.. Het idee alleen al doet je aan een horror scene denken, maar als je haar dit hoorde vertellen en de pijn in haar betraande ogen zag liepen de rillingen letterlijk over je lijf. Het moet echt verschrikkelijk zijn geweest.

Op een respectabele leeftijd?

Je zou kunnen zeggen dat deze mensen in iedergeval een respectabele leeftijd hebben bereikt. Maar ja.. als je i.p.v. bijvoorbeeld 70 nog prima 90 had kunnen worden scheelt dat natuurlijk behoorlijk!

Maar misschien heeft een overlijden op jongere leeftijd iets tragisch omdat je het dan minder snel verwacht. Zoals een vriend van mij die op 32 jarige leeftijd overleed door een fout afgelopen parachutesprong. Nog vol in het leven en met zoveel toekomstplannen.. opeens is het allemaal in één keer afgelopen. Ik was al bang toen ik een nieuwsbericht over een ongeluk met een parachutist uit Amsterdam op nu.nl zag maar ik sloeg letterlijk achterover van de schrik toen ik dagen later een out-of-office reply van zijn werk kreeg waarin stond dat hij door een tragisch ongeluk was overleden!
Je kunt het ook zien aan de begrafenis. Op de ene begrafenis zie je de mensen er verveeld bij zitten alsof het een verplicht nummertje is en bij een andere, zoals voor mijn maat Richard, is de shock bij iedereen af te lezen en lopen de emoties flink op.

In Memoriam Richard MulderRichard en ik begonnen tegelijkertijd aan een studie (verkort doctoraal) informatica aan de VU Amsterdam. Beide een HTS studie achter de rug en dat schiep een band. Later begon ik steeds meer colleges te missen omdat ik het maar drukker en drukker kreeg met mijn eigen bedrijf.
Het grappige is dat Richard weleens uit de doeken deed dat hij best wel jaloers was omdat hij het zo gaaf vond dat ik bezig was met een eigen bedrijf, terwijl ik juist jaloers naar hem keek omdat hij alles correct deed voor z’n studie. Hij woonde wel vlak bij de universiteit en verdiende s’avonds bij door achter een balie van een psychiatrische instelling in de buurt te werken, waar hij alleen af en toe deuren moest openen en dus alle tijd had om daar te werken aan de studie. Hij heeft ook binnen termijn z’n bul gehaald en ging daarna aan de slag bij IBM.

Maar fast-forward vijf a zes jaar later en ik zit op zijn begrafenis te bedenken wat het nut van dit alles was. Zoveel jaren school & studeren en eigenlijk net begonnen met een carrière.. met het leven.. en dan is het plots afgelopen.

Maar mijn nichtje heeft helemaal geen kans gehad om te leven! Na een fout afgelopen bevalling heeft ze hooguit 1,5 dag dankzij medische apparatuur buiten de baarmoeder geleefd. Het meest tragische was misschien wel dat het anders had kunnen aflopen! Medisch falen na een iets te vroege bevalling maakte voortijdig een einde aan dit leven dat enkele dagen daarvoor nog in prima gezondheid verkeerde. Het overlijden van je eigen kind, hoe pril ook, is waarschijnlijk wel het meest tragische wat een mens kan overkomen.

Als je in het begin van een zwangerschap zit weet je dat er een risico bestaat dat het mis kan gaan. Je houdt er dan nog rekening mee en het wordt dan ook niet als ‘tragisch’ ervaren. Toch kun je het niet helpen om af te vragen hoe het anders had kunnen zijn bij het zien van de zeer kleine maar toch heel menselijk ogende foetus van 8 a 9 weken die mijn 2e kind had moeten worden.

Doodsoorzaak

Hoe ouder je zelf wordt des te meer mensen je door heel verschillende oorzaken zult zien overlijden. Misschien een minder voorkomende oorzaak, maar helaas zeker niet ongewoon is dood door zelfdoding. Tragisch? Misschien, maar vooral heel bizar naar mijn ervaring als je zoiets van dichtbij meemaakt. Vooral tragisch als diegene jonge kinderen achterlaat.

Maar ik kan er gewoon niet bij dat iemand zichzelf van het leven berooft om redenen die je waarschijnlijk nooit zult begrijpen, terwijl je iemand anders ziet vastklampen aan het leven nadat diegene te horen heeft gekregen dat het leven door een akelige ziekte nog hoogstens 6 maanden zal duren.
Zo hoorde ik een goede kennis die dit bericht te horen had gekregen roepen dat ze zal weigeren om chemo-therapie te ondergaan, maar uiteindelijk alles maar dan ook alles ziet doen om nog wat langer op deze aardbol te verblijven.

Maar dan maak je iets van dichtbij mee wat je echt nooit had verwacht…
Wordt vervolgd op pagina 2

Advertenties

Laat een reactie achter

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s